Τα ταξίδια με τα παιδιά μας είναι χαρά, είναι αναμνήσεις, είναι όμορφες στιγμές αλλά και λιγότερο όμορφες! Μπορεί να έχεις σχεδιάσει ό,τι πιο όμορφο για τα παιδιά σου και απλά επειδή έχουν κακή διάθεση να τους φανεί ό,τι χειρότερο έχουν δει. Στα ταξίδια μπορεί να αρρωστήσουν ή να γκρινιάξουν για 1.000.000 λόγους! Ωστόσο, με καλή διάθεση αυτό που μένει είναι οι στιγμές που περνάμε μαζί τους και οι εικόνες που αποτυπώνουμε στην καρδιά μας. Ας διαβάσουμε τη συνέχεια της ιστορίας της Μιμίκας…χωρίς φίλτρα!
Πρώτη μέρα οδικώς από Σέρρες με σκοπό να φτάσουμε Σόφια. Έχουμε πάρει μαζί μας ό,τι μπορείς να φανταστείς από δραστηριότητες (✍️ πρώτη γραφή, 🖍️ ζωγραφική, αυτοκόλλητα κ.ά.). Μετά από καμιά ώρα ήδη όλα αυτά άρχισαν να εκσφενδονίζονται στα μπροστινά καθίσματα.
Κάπου λίγο έξω από το αεροδρόμιο μου έρχεται η σκέψη “πήρα από το ψυγείο τα φάρμακα που κουβαλάω προληπτικά;;;;” Φυσικά και ΌΧΙ 😱. Προσπαθώ να μην με πιάσει πανικός, δεν πάω στο φεγγάρι 🌒 αν χρειαστεί κάτι 🧄 θα πάρουμε από εκεί, έχει και εκεί παιδάκια που αρρωσταίνουν 😮😮😮.
Στο αεροπλάνο λοιπόν και αφού μαλώσανε τα παιδιά κοντά στις χίλιες φορές δόθηκε μια μεγάλη μάχη. Φυσικά για το παράθυρο, ποιος θα κάτσει στο παράθυρο… Δεν θυμάμαι ποιος κέρδισε 💪, κράτησε ώρες ο πόλεμος 🤺.
Φτάνοντας εκεί και καθώς μπήκαμε στο μετρό με τσάντες 🎒 καρότσια και παιδιά στην αγκαλιά 🤱 αντιλαμβάνεται ο μπαμπάς μας πως ο διπλανός του πήγε να του κλέψει το κινητό. Εννοείται πως ήταν το θέμα συζήτησης όλης της υπόλοιπης μέρας.
Πρώτη μέρα εκεί και ο μικρός δεν ήθελε με τίποτα να περπατήσει 🚶, κουράστηκε λέει, μόλις βγήκαμε από το σπίτι και κουράστηκε 🤦, τον βάζω στην πλάτη και ξεκινάμε την ανηφόρα για το πάρκο του Γκαουντί. Εκεί ήταν το καλύτερο, η μπέμπα μας 👶δεν ήθελε καρότσι, δεν ήθελε αγκαλιά, δεν ήθελε να την βλέπει ο ήλιος🌞, δεν ήθελε να φυσάει ο αέρας 🌬️δεν ήθελε να της μιλάς, νομίζω δεν ήθελε να ζει, σε τέτοια φάση βγήκαν οι περισσότερες φωτογραφίες. Ταυτόχρονα τα μεγάλα μας κορίτσια αποφάσισαν πως έπρεπε να μαλώσουν για το ποια θα ακουμπήσει την σαύρα 🦎 του Γκαουντί, λογικά μία από της δύο θα πρέπει να είχε σκοτώσει σε παλαιότερη ζωή την άλλη οπότε της το είχε φυλαγμένο γι’αυτό και έγινε Τέξας στο πάρκο 🤣
Συνεχίζοντας να πω πως τα περισσότερα αξιοθέατα ήταν σε χωματόδρομο, αυτά τα διαολεμένα πετραδάκια μπορεί να τα έβγαλα από τα παπούτσια μου κοντά στο ένα εκατομμύριο φορές. Σε κάθε παγκάκι, σε κάθε καρέκλα βγάζαμε πετραδάκια από τα παπούτσια μας!
Ενυδρείο 🦈 αχ στο ενυδρείο, θεούς τους έκανα να ρίξουν μια ματιά στα ψάρια, που στο κάτω κάτω εγώ τα έχω ξανά δει σε παλαιότερα ταξίδια, αλλά όχι, κέρδισε ο κυλιόμενος διάδρομος και τα χορευτικά 💃🕺 που κάνανε μεταξύ τους .
Το απόγευμα της ίδιας μέρας και αφού απολαμβάναμε μια ήσυχη θα έλεγα βόλτα στην Σκεπαστή αγορά…μου λέει η μεγάλη “μαμά θέλω να κάνω εμετό”.. έχασα την Γη 🌎 κάτω από τα πόδια μου, η σκέψη μου έτρεχε με την ταχύτητα του φωτός, πού θα κάνει εμετό, έχει κοντά κάδο; Πώς θα καθαρίσω; Τι την έπιασε τώρα; Έχουμε καμιά σακούλα; Έφαγε τίποτα που την πείραξε; Είναι αλλεργική στο ψάρι, δεν φάγαμε ψάρι, δεν φάγαμε τίποτα απο έξω και της δίνω μια χάρτινη σακούλα από τα φαγητά……. Προσπαθώ να ηρεμήσω ενώ ταυτόχρονα φεύγουμε προς το μετρό 🚄να γυρίσουμε πίσω στο σπίτι … Πρώτη στάση, δεύτερη στάση, ατελείωτες οι στάσεις και έρχεται ο δεύτερος εμετός, μαμά μου λέει θέλω να κάνω ξανά εμετό… Ούτε κατάλαβα για πότε βγήκαμε σε κάποια στάση και αγκαλιάσαμε τον κάδο σκουπιδιών για να βγάλει ότι δεν βγήκε την πρώτη φορά. Οκ λέω, ίσως γαστρεντερίτιδα, δεν μας έχει πιάσει ποτέ γαστρεντερίτιδα σε ταξίδι, έπρεπε να το ζήσουμε και αυτό. Οι οδηγίες ήταν ξεκάθαρες, δεν πλησιάζετε την μεγάλη και εσύ μεγάλη δεν πλησιάζεις τα μικρά, ούτε πίνετε από τα μπουκάλια του άλλου 😭 χαχχαχαχ δεν θα μπορούσε με τίποτα να γίνουν όλα αυτά… αλλά έπρεπε να τα πω. Ευτυχώς όμως όλα καλά με το συγκεκριμένο θέμα, όλο το απόγευμα και το βράδυ και την επόμενη μέρα είχε όρεξη και για φαγητό και το στομάχι ήταν καλά 🥰
Να πω για το μουσείο της Μπαρτσελόνα; Θα πω, ευτυχώς δεν είχε περιορισμένο χρόνο για να μείνουμε εκεί μέσα, διότι το καμάρι μου, ο γιος μου μουλάρωσε, αφού πρώτα μάλωσε με τον μπαμπά του επειδή δεν τον έπαιρνε αγκαλιά,(πόσους να κουβαλήσει ο έρμος, είχε ήδη αγκαλιά την κοντέσσα που δεν έβαζε τον κώλο της στο καρότσι λες και είχε σκουλίκια ) αποφάσισε να κάτσει στο πάτωμα, αν δεν ερχόταν η ώρα για φαγητό πιστεύω θα ήμασταν ακόμα εκεί.
Κάπως έτσι λοιπόν κύλησαν όλες μας οι μέρες στο ταξίδι μας, όπως ακριβώς κυλούν όλες μας οι μέρες όπου και να είμαστε, με τα καλά μας και με τα κακά μας…
Αυτό που θα πω κλείνοντας είναι…ως ένα σωστό ταξίδι θέλει για την επιστροφή:
5 πλυντήρια ρούχα 👖👕
7 εκατομμύρια φωτογραφίες 📷
Άδειο πορτοφόλι 💸
Και γεμάτη καρδιά αναμνήσεις.🥰
Εμείς Δόξα τον Θεό τα είχαμε όλα αυτά στον γυρισμό 😘
Κείμενο και φωτό: Μιμίκα Τσόλακ
Add a comment