Τα σχολεία έχουν ανοίξει και θεωρητικά πλησιάζοντας ειδικά τον Νοέμβρη, περιμένει κανείς πως θα οι μαθητές θα έχουν στη διάθεσή τους ό,τι χρειάζονται. Δασκάλους, γραφική ύλη, παιχνίδια και στοιχειώδεις παροχές, όπως θέρμανση. Θα έπρεπε να είναι κάτι δεδομένο, όμως δεν είναι. Η Ευτυχία, Νηπιαγωγός και μητέρα, μοιράζεται μαζί μας τη δική της εμπειρία και οπτική.
Είσαι 18. Μόλις έχουν βγει τα αποτελέσματα των πανελλαδικών κι έχεις πιάσει την πρώτη σου επιλογή. Παιδαγωγικό Τμήμα Νηπιαγωγών. Η χαρά σου δεν περιγράφεται. Μετακομίζεις σε άλλη πόλη, για τις ανάγκες της σχολής παρακολουθείς συστηματικά τα μαθήματα και σε 4 χρόνια βγαίνεις στην αγορά εργασίας.
Βρίσκεις δουλειά αμέσως σε νηπιαγωγείο. Ευχαριστείς την τύχη σου γιατί θα εργαστείς πάνω στον τομέα που σπούδασες και αγαπάς.
Στην αρχή όλα είναι δύσκολα. Λίγο το νεαρό της ηλικίας, η απειρία, λίγο οι απαιτήσεις του ιδιωτικού τομέα. Δεν το βάζεις κάτω όμως γιατί αυτό που κάνεις το ήθελες πάντα.
Κι έρχεται η ημέρα εκείνη που σε καλούν αναπληρώτρια στο δημόσιο. Χαρά απερίγραπτη επίσης. Η οποία κράτησε λίγο. Γιατί αμέσως ξεκίνησε ο γολγοθάς του να έχεις διοριστεί ως αναπληρώτρια σε δημόσιο νηπιαγωγείο.
Για 8 χρόνια γυρίζεις σε πολλές περιοχές της Αττικής κοντά αλλά και πολύ μακριά από το σπίτι σου. Μπαίνεις σε πολλά σχολεία. Τα περισσότερα δεν θα έπρεπε να είναι καν σχολεία. Κτίρια παλιά, αίθουσες μικρές ή βοηθητικοί χώροι τους οποίους καλείσαι να μετατρέψεις σε αίθουσα για παιδάκια 4 και 5 ετών, χώροι που πλημμυρίζουν με την πρώτη νεροποντή, χωρίς θέρμανση, χωρίς κάποιο επιπλέον δωμάτιο για να φάνε και να ξεκουραστούν τα παιδάκια που παρακολουθούν το πρόγραμμα του ολοήμερου, τουαλέτες που δεν αρκούν για τον αριθμό των μαθητών. Και εννοείται σχολεία χωρίς γραφική ύλη, σύγχρονα παραμύθια και παιχνίδια. Τα δε ηλεκτρονικά μέσα στα περισσότερα σχολεία ανύπαρκτα.
Τα πρώτα χρόνια απογοητεύεσαι αλλά δεν το βάζεις κάτω γιατί οι μικροί σου μαθητές περνάνε πολλές ώρες στο νηπιαγωγείο και πρέπει οι ώρες τους να κυλάνε όμορφα. Αρχικά ψάχνεις παιχνίδια του παιδιού σου που έχει σταματήσει να παίζει, τα φυγαδεύεις και τα πηγαίνεις στο νηπιαγωγείο. (Πολλά παιχνίδια του παιδιού μου έχουν μείνει σε διάφορα νηπιαγωγεία της Αττικής). Ζητάς από φίλους και γνωστούς σου να κάνουν το ίδιο με παιχνίδια και βιβλία των δικών τους παιδιών – πάντα κάτω από άκρα μυστικότητα καθώς τα παιδιά δεν τα αποχωρίζονται – και από τους γονείς των μαθητών σου να φέρουν στο σχολείο ότι τα παιδάκια τους δεν χρειάζονται. Και φυσικά ξεκινάς κι εσύ τις αγορές. Με χρήματα από το μισθό σου. Ένα οικονομικό παραμύθι που πέτυχες σε κάποιο bazaar βιβλίου, κάποιο εκπαιδευτικό επιτραπέζιο, άπειρα υλικά για χειροτεχνίες. Αγοράζεις μέχρι και εκτυπωτή και πλαστικοποιητή και βρίσκεις ιδέες από το διαδίκτυο οι οποίες μετατρέπονται σε αυτοσχέδια παιχνίδια.
Περνάνε τα χρόνια κι επιτέλους έρχεται ο μόνιμος διορισμός. Σε ακριτικό νησί. Παίρνεις το παιδάκι σου, αφήνεις πίσω σύζυγο, μπαμπά, συγγενείς και φίλους και φτάνεις στο νηπιαγωγείο που σε τοποθέτησαν. Σε ένα ορεινό χωριό. Το κτίριο του σχολείου είναι μια παλιά αποθήκη γεμάτη μούχλα στους τοίχους, χωρίς κουζίνα, με μια μικρή τουαλέτα στον ίδιο χώρο, όπου τα παιδιά παίζουν και κάνουν μάθημα.
Λειτουργεί με 12 μαθητές. Οι οποίοι έρχονται από τα γύρω χωριά με λεωφορεία ή ταξί. Αναγκάζονται να ξυπνάνε καθημερινά οι περισσότεροι από τις 6 και να περιμένουν μέσα στο κρύο σε κάποιο σημείο του κεντρικού δρόμου για να τους παραλάβει το σχολικό ή το ταξί. Φτάνουν στο σχολείο πολύ νωρίτερα από την ώρα προσέλευσης και αποχωρούν πολύ πιο αργά. Και σε αυτό το σχολείο υπάρχουν ελάχιστα πράγματα. Παραμύθια που έχουν ξεμείνει στις βιβλιοθήκες από της δεκαετία του ‘80, παιχνίδια σπασμένα και ελάχιστα υλικά για να δουλέψουν τα παιδιά.
Εξακολουθείς να μην το βάζεις κάτω. Αγοράζεις χρώματα και σε βοηθάνε οι γονείς εθελοντικά για να βάψετε το σχολείο, για να φύγει προσωρινά η μούχλα. Εθελοντής μπαμπάς επίσης καρφώνει καρεκλάκια και ξεχαρβαλωμένα παγκάκια για να μπορούν να κάθονται τα παιδιά. Κάνεις χειροτεχνίες με τους μαθητές σου και οργανώνεις bazaar για να μαζευτούν κάποια χρήματα και να αγοράσετε καινούρια παιχνίδια κι εννοείται αγοράζεις ότι μπορείς με χρήματα από το μισθό σου για να βοηθήσεις την κατάσταση.
Χρησιμοποιείς τον προσωπικό σου υπολογιστή τον οποίο πηγαινοφέρνεις καθημερινά στο σχολείο γιατί δεν έχεις τη δυνατότητα να εκτυπώσεις παιχνιδάκια. Παραγγέλνεις κόλλες πλαστικοποίησης και φτιάχνεις αυτοσχέδια παιχνίδια τα οποία αφού πλαστικοποιήσεις αφήνεις στο νηπιαγωγείο. Μέσα από όλη αυτή την εμπειρία έμειναν τουλάχιστον φίλοι που σε βοήθησαν στα δύσκολα.
Δύο χρόνια στο νησί με πολλές δυσκολίες κι έρχεται η μετάθεση για Αθήνα. Μόνιμη νηπιαγωγός σε σχολείο πολύ κοντά στο σπίτι σου. Μεταγραφή για το παιδάκι σου (πάνω που συνήθισε στο νησί κι έκανε νέους φίλους) στο σχολείο της γειτονιάς του.
Και πας στο καινούριο σου σχολείο γεμάτη χαρά για να διαπιστώσεις πως κι αυτή τη φορά δεν έχει αλλάξει κάτι. Πρέπει να διαμορφώσεις την αίθουσα και να αξιοποιήσεις τα ελάχιστα τετραγωνικά προς όφελος των παιδιών, να χαρίσεις στο δήμο βιβλία περασμένων δεκαετιών και να βγεις στην αναζήτηση για καινούρια. Να πετάξεις σπασμένα και πενταβρώμικα παιχνίδια και να ψάξεις για πιο σύγχρονα που θα κεντρίζουν το ενδιαφέρον των παιδιών.
Κάπου εδώ θα κλείσω το κείμενο με τις εμπειρίες μου καθώς πρέπει να πάω να ψάξω τα ντουλάπια του σπιτιού μου για να βρω το υλικό που θα χρειαστούμε για την αυριανή μας χειροτεχνία, να εκτυπώσω και να πλαστικοποιήσω 2-3 καινούρια παιχνιδάκια που βρήκα στο Pinterest και είμαι σίγουρη πως θα ενθουσιάσουν τα μικρά μου μαθητούδια.
Κείμενο και φωτογραφίες (με εξαίρεση την πρώτη): Ευτυχία Τασούλα
Add a comment